|
Ik en Syl. dec '07 @ mijn ouders
Alles gaat goed met ze! Ze zijn inderdaad al weer een tijdje thuis en inmiddels is alles goed genezen. De pijnstillers voor Chanel hebben goed geholpen, ze is weinig tot eigenlijk niet onrustig van de buikoperatie geweest. Ze dartelen alweer lekker in het rond en sinds kort ook af en toe even buiten in de tuin als wij ook achter het huis zijn. Laat ze liever niet helemaal buiten zoals ik dat gewend ben van thuis omdat de grote weg hier érg dichtbij is en we een achterom hebben, zo zijn ze zo maar eens foetsie.. dát willen we dus voorkomen.
Over foetsie gesproken.. dat was de reden waarom het hier even stil was op het weblog. Éen van de twee siamezen (Syl) kwam opeens donderdagavond niet meer thuis. Ze loopt al 4jaar lang door alle tuinen bij mijn ouders op de buurt en nu opeens niet meer terugkomen.. kan natuurlijk niet! Toen ze zaterdagavond nog steeds geen spoor van haar te bekennen was zijn mijn ouders en broertje gaan schrijven, Word-bestanden vol! Uitgeprint en als een volleerd postbezorger langs alle straten in de buurt.. met tranen in hun ogen en pijn in het hart namen ze al langzaam een beetje afscheid, zou ze? zou ze nog terugkomen? Nee, wij waren er van overtuigd dat iemand haar naar binnen had gehaald, of zelfs mee had genomen in de auto. Het is een erg mooi beestje, een échte ras- siamees. Helaas kregen we weinig gehoor van buren, op twee kleine meisjes (9 en 10jaar) van de straat achter hun na '' mevrouw, wij hebben een groot kattenboek. Wijst u de kat even aan dan zoeken wij hem wel voor u! ''. Wat lief, ontzettend lief! Maar ook dat mocht niet baten. De meisjes konden onze lieve poes Syl ook niet vinden. Laniyah (haar zus) was inmiddels behoorlijk van de kaart, die liep alleen maar te miauwen door het huis, ze zocht haar echt. Zij was niet de enigste, inmiddels kregen we geen van allen meer een hap door de keel. Ongerust, dat waren we. De gekste dingen haalden we in het hoofd. Mijn ouders hebben haar ook nog op marktplaats gezet, alle mogelijke hulp hebben we maar gepakt. Daarop kregen zij slechts 1 nare reactie terug '' Welke id*oot laat dan ook zijn beest buiten. Net goed dat ze weg is! ''. Au, dat deed erg zeer. Dat kleine zinnetje zorgde voor een hoop verdriet. Ook hier in huis was het niet te houden, zo verdrietig, ze hoorde er gewoon écht bij! Ik stond na mijn werk onder de douche te huilen, te malen en te malen 'waar is ze toch!?'.
Tot woensdagochtend. Toen belde mijn vader naar de zaak, huilend. '' Ik heb 'r, ik heb 'r!! '' Dat was het enigste wat hij eruit kon krijgen. We wisten niet hoe snel we weg moesten zijn, naar huis! Ze was weer thuis! Wat bleek nu.. ze is waarschijnlijk opgejaagd door buurtkatten, zo erg dat ze in een dakgoot 2 straten verderop is geklommen en daar 5/6 dagen heeft gezeten. De eigenaar van die goot heeft zelfs eten voor haar neergezet, ze was ook nog steeds niet mager toen ze thuis kwam. Deze gouden tip! kreeg mijn vader tijdens het flyeren van onze ''vermist folders''.
Taart! kregen de mensen die onze Syl hebben verzorgd. Die een ladder voor mijn vader hebben neergezet en hem geholpen hebben haar uit de dakgoot te slepen.. feest was het, woensdagavond.
Wij gaan dan ook dit keer góed het weekend in! Zonder pijn in ons buik van onzekerheid. We gaan er lekker van genieten, het wordt mooi weer! Morgen heerlijk in de tuin met mijn oom en tante die hierheen komen uit Apeldoorn, ons stekje bewonderen. en zondag lekker samen uiteten.
Fijn weekend! | 
